Η συγγραφέας Ασλί Ερντογάν στο Docville: «Οι φυλακές στην Τουρκία θυμίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης»

Συνάντηση με την Τουρκάλα συγγραφέα Ασλί Ερντογάν που φυλακίστηκε από την τουρκική κυβέρνηση.

Η Ασλί Ερντογάν εδώ και έξι χρόνια ζει τον παραλογισμό που επικρατεί στην τουρκική Δικαιοσύνη μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Λίγο καιρό αργότερα φυλακίστηκε κατηγορούμενη για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, διασπορά τρομοκρατικής προπαγάνδας και υπονόμευση της εθνικής ενότητας και έμεινε τεσσερισήμισι μήνες στη φυλακή. Μετά την αποφυλάκισή της έφυγε για τη Γερμανία όπου ζει μέχρι σήμερα.

«Ζούμε στην εποχή δογματικών ηγετών, wannabe δικτατόρων»

Μία από τις κατεξοχήν αντικαθεστωτικές φωνές της Τουρκίας, η συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια που, ζώντας αυτοεξόριστη στη Γερμανία, βρέθηκε ξανά στην Αθήνα αυτές τις μέρες με αφορμή το Φεστιβάλ Βιβλίου, χάρη στους Ελληνες εκδότες της από τον «Ποταμό», μιλάει για τη σημερινή Τουρκία, για την προσφυγιά της λογοτεχνίας και της γλώσσας της, για τη μητέρα της και για τα όνειρά της.

https://www.efsyn.gr/nisides/360461_zoyme-stin-epohi-dogmatikon-igeton-wannabe-diktatoron

Kırmızı pelerinli kadın: Aslı Erdoğan

AHMET KARADAĞ

“Rio de Janerio uçurumlar, kartallar ve leşler kentiydi, hayatı andırıyordu. Benim kadar yaralıydı, sefaleti ve görkemiyle insana çok benziyordu” (Kırmızı Pelerinli Kent)

Yaklaşık bir ay önce sosyal medyada birkaç hesap tarafından “Yazar Aslı Erdoğan’ın sürgünde yaşadığı Almanya’da beyin kanaması geçirdiği” haberi paylaşıldı. Birkaç istisnayı saymazsak gazete ve televizyonların hiçbirinde bu durum haber değeri kazanamadı. Kısa bir süre sonra yazarın taburcu olduğu, ancak durumunun ciddiyetini koruduğu öğrenildi ve konu kapanıp gitti. Onu tekrar lanetli kaderi olan unutulma ve yalnızlığın Taş Binasına terk edip kendi mutlu hayatlarımıza geri döndük.

https://www.birgun.net/haber/kirmizi-pelerinli-kadin-asli-erdogan-396212

Uccelli di Legno

Un racconto di Aslı Erdoğan


La porta della stanza si aprì d’un tratto, una testa rossa si sporse all’interno. Si udì la voce affannata e impaziente di Dijana:
«Dai muoviti Felicita! Non possiamo aspettarti tutto il giorno! Alza quel culo dal letto. È dentro che sei morta ragazza mia, dentro!»
La porta si chiuse alla velocità con la quale si era aperta; l’odore di disinfettante del corridoio dell’ospedale, la voce acuta e lo spirito bruciante per quanto superficiale di Dijana rimasero fuori.